คงเพราะว่างเกินไป...

ตั้งแต่สอบเสร็จมานี่...ความรู้สึกก็ขึ้นลงแปลกๆ

มันโล่งใจ... แต่ก็กังวล

มันว่าง... แต่ก็ไม่เอาเวลาไปทำเรื่องที่อยากทำ

ได้แต่ปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ

ได้แต่คิดว่า ทำไมตอนที่ไม่ควรทำเรื่องเพื่อความสนุกในช่วงนั้น เราก็กลับทำตามใจตัวเอง

พอถึงเวลาที่อยากจะทำอะไรตามใจตัวเองก็ได้ มีเวลาเหลือเฟือเต็มที่แล้ว

...เรากลับไม่รู้สึกอยากทำมันเลย...

ไม่อยากคิดมาก... แต่ก็คิดมาก กังวล ตีตนไปก่อนไข้

เรียกง่ายๆว่า เริ่มฟุ้งซ่านแล้ว

ทั้งที่ความจริงเราก็เพิ่งหยุดจริงๆไม่กี่วัน

แต่พอเวลาอยู่เฉยๆ แล้วมองคนที่ยังคงเคลื่อนไหวทำสิ่งต่างๆอยู่

ทำไมเรามันว่างและไร้ค่าได้ขนาดนี้

เมื่อไหร่เราจะสามารถเป็นที่พึ่งให้กับคนที่รักเราได้

เห็นคนที่เหนื่อยเพื่อเรา...ในขณะที่เรายังมัวแต่หลงใหลไปกับสิ่งต่างๆ
จนลืมนึกถึงคนสำคัญข้างๆตัวเราไป

คิดแบบแก่แดดว่าตัวเองโต... แต่ความจริงแล้วก็ไม่ได้โตขึ้นเลย
คิดว่าตัวเองพึ่งตัวเองได้... แต่ความจริงแล้วก็ยังต้องการคนหนุนหลังสนับสนุน

และสุดท้าย คิดอยู่เสมอว่า... อยู่คนเดียวไม่ได้ และไม่อยากอยู่คนเดียว



คงจะว่างมากเกินไปจริงๆ...