みんな生きてる...

ตรงถนนระหว่างสะพานพระรามเจ็ดไปถึงแยกวงศ์สว่างจะมีตึกแถวอยู่เป็นระยะๆ

มีตึกร้างอยู่ห้องนึง มีบันไดสามขั้นอยู่หน้าทางเข้าที่ปิดตายไว้
ตรงนั้นมีคุณตานอนอยู่ให้เห็นทุกครั้งที่นั่งรถผ่าน

บางวันเห็นเขานอนอยู่คนเดียว
บางวันเห็นเขากับผู้หญิงอีกคนที่ไม่ทราบว่าเป็นภรรยาหรือลูก
แต่ว่าผู้หญิงคนนี้คอยดูแลคุณตาอยู่ตลอด

บางครั้งเห็นเขานั่งกินข้าวกัน
บางครั้งเห็นคุณป้านั่งขัดเท้าของคุณตาคนนั้น

ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นตรงบันไดสามขั้นหน้าตึกร้างนั่นเอง...
เราไม่รู้ที่มา-ที่ไปของคนสองคนนี้
แต่พอเห็นแล้วมันรู้สึกเศร้าใจบอกไม่ถูก

ทุกคนต่างก็กำลังใช้ชีวิตของตัวเองกันอยู่...
ชีวิตที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่
ทุกครั้งที่เรามองดูผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตก็จะเกิดความคิดนี้ขึ้นมา
อาจคงเพราะเรามองด้วยสายตาของคนนอกก็ได้
มันจึงผ่านมา สะกิดใจ แล้วก็ผ่านไป
แต่ภาพที่เห็นวันนี้คงติดในสมองเราไปอีกนาน

ทุกคนกำลังใช้ชีวิตอยู่...แล้วก็จะสูญไปในสักวัน
แล้วขณะที่เราใช้ชีวิตอยู่นี่...

เราทำชีวิตให้มีค่า...ด้วยการเสียสละกันบ้างรึเปล่า?

เหมือนคุณป้าที่นั่งดูแลคุณตาที่บันไดหน้าตึกร้างคนนั้น

มันทำให้เรานึกขึ้นมาทันทีว่า...


เราดูแลคนที่เรารักดีพอหรือยัง?