気づいたら、独りぼっち...

เป็นอารมณ์ที่มาเป็นระลอกๆ

แล้วเดือนนี้ก็เริ่มออกอาการแล้ว


รำคาญคน แต่ไม่อยากอยู่คนเดียว

อยากทำอะไรด้วยตัวเอง

แต่สุดท้ายกลับรู้สึกกลัวที่ต้องอยู่คนเดียว

เวลาที่รู้สึกตัวอีกที ก็ไม่มีใครข้างกายสักคน

มันไม่เคยมีจริงๆนะ

หรือว่าอาจจะเคยมี แล้วเสียมันไปแล้วก็ได้...

พอเริ่มตั้งคำถามตัวเองว่า มีเพื่อนที่ฉันรักและรักฉันจริงๆสักคนมั้ย

ภาพของแต่ละคนที่ปรากฎขึ้นมาในความคิด

มันอาจจะมีเรื่องที่มีความสุข มันอาจจะมีเรื่องที่เสียใจ หรือมันอาจจะไม่มีทั้งสองอย่าง

แต่ว่าความรู้สึกที่ยังจำได้ก็คือ ยังหวังดีกับเพื่อนที่ฉันรักทุกคน

ไม่ว่าจะในอดีตหรือในปัจจุบัน

บางทีเวลาที่รู้สึกโดดเดี่ยวมันเลยอดคิดไม่ได้ว่า ฉันเป็นเพื่อนที่ไม่ดีพอหรือเปล่า...

หรือฉันกำลังพยายามทุ่มเทที่ใครคนใดคนหนึ่งจนเกินไปหรือเปล่า...

แต่สุดท้ายแล้วฉันไม่รู้สึกว่าได้รับความรักจากใครกลับมาเลย...

ฉันคงคาดหวังมากเกินไป

ฉันควรเอาใจที่ทุ่มให้คนอื่นมาให้กับพ่อแม่มากกว่า

ฉันพยายามทำให้คนรอบข้างมีความสุขและรักฉัน

แต่ฉันไม่ได้ทำให้พ่อแม่มีความสุขสบายเลย

สุดท้ายแล้วก็มีแต่พวกเค้าที่รักฉันจริงๆ


นั่นเป็นส่ิงที่ฉันเชื่อจนสุดหัวใจ